Bir kitabın kendi başına, hayata dair pek çok insandan, daha fazla katkısı olduğunu gördüğümden beri, insan değil de kitap biriktirir oldum.
Bir kitabın; ister bizi sevsin, isterse bizden nefret etsin, belki de herkesten daha çok katkısı var hayatımıza. Öte yandan nefret, sevgiden daha öğreticidir. Bu teorimi iki farklı insanı inceleyerek açıklayayım.
İlk kişi sizi seven birisi. Yeri geldiğinde sizi eleştirip hatalarınızı dile getireceği gibi, çoğu kez de kusurlarını örtmeyi tercih edecektir. Tabii bu örtme işlemini görmezden gelerek halletmeye çalışırsa, daha büyük bir hata yapmış olur diyebilirim. Sizi gerçekten seven kişi; başkalarının yanında kusurlarını layıkıyla örtecektir. Öte yandan sizinle yalnız kaldığında ise, hatalarınızı belirterek eleştirecektir.
Gelelim sizden nefret eden kişiye. Bu kimi sebeplerden size düşmanlık besleyen veya varlığınızdan pek de haz etmeyen birisi de olabilir tabii. Onun size duyduğu olumsuz duygular, - şayet farklı bir açıdan bakabilirseniz - sizler için gayet de öğretici olacaktır. Çünkü karşınızdaki kişi; sahip olduğunuz psikolojik ve fizyolojik tüm kusurlarınızı, daha doğrusu eksikliklerinizi görecektir. Bir an için üçüncü şahsın bakış açısına ulaştığınızda, onunla empati kurarsanız kendinize dair eksikliklerinizi - elinizden geldiğince - giderme fırsatı yakalarsınız.
Şahsen hakkımda olumsuz duygular besleyen insanları, beni seven insanlardan daha yakın tutuyorum hayatımda. Onların gördüğü eksikliklerin hangilerini, kendi çabalarımla giderebilirim diye düşünüyor ve nitekim öz eleştiriye üçüncü bir boyut kazandırıyorum. Tabii ben bunlardan bahsederken, yakın çevrem darılmasın lütfen. Benden pek de haz etmeyen kişileri kendime daha yakın tutuyorum, evet ama onlar, kendilerine ne denli yakın olduklarımın farkında bile değiller.
Bahsetmiş olduğum teoriyi uygulamak için öncelikle, kendinize karşı tümüyle dürüst ve objektif olmanızı tavsiye ederim. Dürüstlüğün çoğu kez yalnızlığa yol açtığını da ifade etmeden geçmeyeyim ve haliyle, yalnızlığa da kendinizi hazırlasanız iyi olur. Sonuçta Baltasar Gracian'ın da dediği gibi, "Dürüstlük arkadaşlığa, yönetime
hatta insanın kendi menfaatine karşı mücadele etmesidir. Bunun bedeli de
çoğu zaman yalnızlıktır."
Yorumlar
Yorum Gönder