Vay Lemi 🌙

   Bu hayatta bir şeyi çok istiyorum, yanılmayı.... Esasında böylesi cümleyi gündelik hayatımda kursam, beni az çok tanısalar dahi, çevremdeki pek çok kişinin aklına; benmerkezci, narsist veya daha önce karşılaşmadıkları bir kibir abidesi profil gelebilirdi. Gerçi beni tanıyan insanlar böyle düşünse gücenirdim, bana bu tip kişilik bozukluklarını uygun gördükleri için. Tabii işin şakası bir yana dursun, ön sözde de belirttiğim, Stefan Zweig'ın şu demecini yinelemek isterim. "Ana kahramanı, daha doğrusu odak noktası ben olan bir kitap yazma yürekliliğini gösterebilmem için, tek bir kuşağın yaşamak zorunda kaldığı olaylardan, felaketlerden ve çetin sınavlardan çok daha fazlası gerekliydi."   Tabii öncelikle bu haklılık ilkesinin ne üzerine yoğunlaştığını görmek lazım. Vakti zamanında, aniden keşfetmiş olduğum yeteneğimi kullanarak karakter analizlerinde bulunduğumda, bu haklılığı yaşıyorum. Nadiren ortaya çıkan ufak tefek pürüzler dışında pek yanılmadığım için, haklılık...

    Korkarım, Gün olur da, Saçının tellerine uğurladığım, Şiirlerimi görmezsin diye, Sorarım, Kendime, Bazı zamanlarda, Okusan ne hissederdin, Hoşuna gider miydi diye, Bu ihtimalde dahi titrer kalemim, Bak, cemre düştü toprağa, Alınteri döker kalemim, Filizlenir gamzelerinde tohumları, Tebessümün değeli dimağa,   Derler ya hani,  Gün olur asra bedel, Gamzelerini düşlediğim, Bir seher vakti gelir, Demet dolusu dizelere bedel...