Sarmaşık Durağı

 

 

Yine aynı sokaktayım,

Bu sokak içimi ürpertiyor, daraltıyor ruhumu,

Pek sevimsiz görünüyor bu sefer,

Gri gökyüzündeki pamuk gibi bulutu,

Adım attıkça uzuyor sanki asfaltı,

Geçmiyor zaman, duyulmuyor sesler,

Neden her duvarı sarmaşık kaplı?

Onca hülya arasında, dönüp dolaşıyor,

Yine de ne yapıp edip bu sokağa çıkıyor hisler,

Sahi, bu sokak çıkmaz mı?

 

Köşedeki sarmaşık kaplı duraktayım,

İki adım atmam yetiyor, Mirkelam kadar yorulmaya,

Benliğimden ıssız şuracıkta, 

Haliyle otobüs beklemiyorum,

Burada son satırları karalıyorum,

 

Bilesin,

Bu cümle yüreğimin derinlerinden ulaşıyor,

Sen bana uzak bir tebessümken çok güzelsin,

Ne zaman bitecek bu rüya?

Bitmesin...